Σήμερα-Άυριο

Όσο περνάει ο χρόνος τόσο πιο πολύ μετανιώνουμε για σκέψεις που δεν υλοποιήσαμε,για λόγια που δεν φέραμε στην επιφάνεια,για πράξεις που εξαιτίας ηθικών/προσωπικών/χαζών αναστολών μας κράτησαν πίσω και μας φυλάκισαν ακόμη πιο δυνατά και οδυνηρά στα δεσμά τους.Ο ουσιαστικός χρόνος περνάει βουβός μπροστά στα μάτια μας και όταν αντικρίσουμε τις ρυτίδες μας στον καθρέφτη θα συνηδητοποιούμε οτι τις ευκαιρίες της ζωής έπρεπε να τις αρπάξουμε πρίν πέσουν στο πάτωμα και γίνουν χίλιαδες κομμάτια γυαλιού.
Πράγματα καθημερινά τόσο αυτονόητα για μας και τόσο φανταστικά για άλλους.Άν έχεις συλλογιστεί ποτέ όταν ακούγετε ο ήχος της κλειστής πόρτας απο τα χέρια των ανθρώπων που αγαπάς πως άυριο θα ξανακλείσει η ίδια πόρτα για διαφορετικό σκοπό,κλειστή απο την παλάμη σου για διάγνωση στοιχείων στο νοσοκομείο..
Τα ίδια χείλι που σου λένε να φάς και την τελευταία μπουκιά στο πιάτο σου, τα ίδια μάτια που σου κάνουν νόημα να βάλεις και κάτι παραπάνω πάνω σου γιατί θα κρυώσεις, τα ίδια χέρια που σχηματίζουν μια ζεστή αγκαλιά για να χωρέσεις εσυ εκεί μέσα μπορεί αύριο να μην βρίσκονται στην θέση τους.
Το σήμερα δεν ξαναέρχεται κάνε εσύ την αρχή.
Ξύπνα το πρωί με ενα χαμόγελο που προέρχεται απο την ψυχή σου και επανάλαβε στην φράση "Σήμερα θα κατακτίσω τον κόσμο" τόσες φορές όσο να πείσεις τον εαυτό σου.
Δές την μορφή σου στον καθρέφτη αγαπησέ την για τα ψεγάδια της και μίσησε την για την υπεροψία της.
Φίλα με ήχο , αγκάλιασε αποπνικτικά ,διέγραψε κάθε απομεινάρι ασχήμιας μέσα σου δες τους άλλους όχι στο χρώμα των ματιών αλλα στο εσωτερικό της ψυχής.
Κλάψε με την δυστυχία του άλλου και όχι με την ευτιχία του.
Δώσε άφοβα αγάπη, χωρίς ανταπόδοση, μην φοβάσαι μην τελειώσει γιατί ανακυκλώνετε συνεχώς.